agenda de pluie*

ติ๊ด....ติ๊ด....ติ๊ด....เสียงนาฬิกาปลุกนรกยังปลุกเราแต่เช้าเหมือนเคย
วันที่ว่างเปล่าอีกหนึ่งวัน....
โลกหมุนแต่เช้าเลย...ปวดหัวมากมาย...ผลจากการที่นอนดึก(มากกก)
นอนไปได้ประมาณ 3 ชั่วโมงเอง....
ฆ่ากันให้ตายดีกว่าเนี่ย...เลยตัดสินใจนอนต่อและยอมเข้าเรียนสาย
แลกกับชีวิตปกติของเราหนึ่งวัน...คงไม่เป็นไรหรอก

วันนี้ได้รับรู้อะไรเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่าง
เดี๋ยวนี้การมีแฟนเป็นเรื่องปกติไปแล้วสิเนอะ
ตั้งแต่ประถม...ม.ต้น...ม.ปลาย....อนุบาลก็ปิ๊งกันซะแล้ว
แต่ก็น่ารักดี...กุ๊กกิ๊กแบบเด็กๆๆ
(พูดซะแก่ 55+)

พึ่งจะเข้าใจเหตุผลที่ผู้ใหญ่ไม่อยากให้มีแฟน
ตอนนี้เราก็เริ่มคิดเหมือนกับผู้ใหญ่แล้ว
การเห็นคนที่เราดูแลมาตลอดมีแฟน
มีคนที่คอยเอาใจใส่ เป็นห่วงเป็นใยเค้าแทนเรา
มันก็เจ็บปวดเหมือนกันนะ
กลัวไปหมด กลัวว่าเค้าคนนั้นจะไม่ดีพอ
กลัวว่าเค้าจะทำให้น้องเราเสียใจ
กลัวไปหมดจริงๆนะ....
แค่เหตุผลสั้นๆ "เป็นห่วง"

ตอนที่เรามีแฟน พ่อแม่เราก็คงคิดอย่างนี้ล่ะมั้ง
พึ่งจะเข้าใจแจ่มแจ้งก็วันนี้แหละนะ...

ในความคิดของคนที่อายุมากกว่าเรา...เราก็คือ "เด็ก"
แต่ในความคิดของเรา...เราโตแล้ว
เราสามารถคิด สามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง
ทั้งๆที่การตัดสินใจนั้นมันอาจจะผิด...
มันเป็นประสบการณ์ที่เราต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองใช่มั๊ย?

"ความอยากรู้อยากเห็นอยากลอง" กับ "มนุษย์" คงแยกจากกันไม่ได้
เราจะรู้ว่ามันผิด ก็ต่อเมื่อเราเจอกับตัวเองเท่านั้น
แต่ในกรณีนี้ เราไม่อยากให้น้องเราต้อง "เรียนรู้เอง" เลย

เรายังเห็นเค้าเป็นเด็กอยู่เสมอ
อันที่จริงแล้วเค้าก็โตขึ้นพร้อมๆกับพวกเรา
ทุกๆวินาทีที่ผ่านไป เค้าจะมีความคิดที่โตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
จนในที่สุดเค้าก็เป็นผู้ใหญ่...
เค้าเติบโตขึ้นแล้วสินะ...
ที่ทำได้ก็แค่เฝ้ามอง...เป็นห่วง...อยู่ห่างๆเท่านั้นแหละ
ในฐานะของคนเป็น "พี่สาว" น่ะนะ...ก็ทำได้เท่านี้

การเฝ้ามองดูน้องสาวก็เหมือนกับดูตัวเองในอดีตเลยแฮะ
ไม่ต่างกันเลย....เราก็ต้องเรียนรู้และก็เติบโตไปพร้อมๆกันสินะ

หวังว่าน้องสาวยังจะฟังพี่สาวคนนี้บ้างนะ....