agenda de pluie*

จบซักทีกับวันที่สุดแสนจะทรมาน...
วันนี้เหมือนคนไร้วิญญาณมากๆ...
ทั้งๆที่คิดว่าทำใจได้แล้วนะ กับสภาพในวันนี้
ทั้งๆที่คิดว่าจะไม่เจอ...แต่ก็ยังอุตส่าห์มองหา
ในใจก็รู้น่ะนะว่าอยากเจอแค่ไหน...
แต่พอเห็นหน้า...ก็เสียใจ อยากร้องไห้
เป็นบ้าอะไรกันเนี่ย???

เธอไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก...เราคงไม่แย่ไปกว่านี้แล้ว
วันนี้โลกทั้งโลกดูเหมือนจะเคลื่อนผ่านเราไป
เหมือนเราเป็นแค่คนที่มองอยู่เท่านั้น
เราไม่มีส่วนร่วมอะไรในโลกใบนั้นเลย
วันนี้เหมือนหูหนวก ตาบอด...ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น
ทั้งๆที่เธอก็ดูจะสบายดี ดูมีความสุขดี ไม่เครียดอะไร
เราเป็นบ้าไปคนเดียวใช่มั๊ย??
ที่เราทรมานอยู่วันนี้มันไม่มีความหมายอะไรเลย...

ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว...

วันนี้รู้จักเพื่อนคนนึงที่อุ๊...ขนาดพึ่งรู้จัก
เค้ายังรู้ได้เลยว่าเรากำลังเครียด ยังถามเราอยู่เลยว่าเป็นไร ไหวมั๊ย?
แต่กับเธอ...เธอสนใจเราบ้างมั๊ย?
เราเป็นแค่เซตว่างในชีวิตของเธอใช่มั๊ย?

ตลกดีนะ อยากเห็นหน้าเธอ ต้องแอบมอง ต้องไม่ให้เธอเห็น
อยากเอาของให้เธอ ต้องฝากคนอื่นไปให้
อยากโทรไปหา อยากคุยด้วย แต่ก็ทำไม่ได้
เราจะต้องรออย่างนี้อีกนานแค่ไหน

ไม่มีเรา ก็คงมีความสุขดีสินะ...
ก็ยังดี อย่างน้อยเธอก็ยังสบายดี มีคนดูแล ไม่เครียดด้วย
รักษาตัวเองดีๆล่ะ

รู้สึกว่าเราจะต้องเป็นอย่างนี้อีกนาน...เห๊อ