agenda de pluie*

จบแล้วแหละ...เวลาปีกว่าๆเกือบ 2 ปีที่ผ่านมา
มันจบกันง่ายๆอย่างนี้เลย
กว่าจะคบกัน กว่าจะรักกัน ใช้เวลามากมาย
แต่ความสัมพันธ์นั้นกลับจบลงแค่คำว่า "เราเลิกกัน"
โทรศัพท์ไปบอกแค่ 3 นาที ไม่มีคำอธิบาย
ไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกมา...
แต่รู้ได้ว่า...จบลงแล้ว...

เหมือนตัวเองถูกปลดปล่อย
เวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมามันสอนให้เรารู้อะไรหลายๆอย่าง
ความเห็นแก่ตัวของคนเรามันไม่มีขีดจำกัด
"ตัวเอง" คือสิ่งที่ตัวเองรักที่สุดอยู่ดี
คนเรา พอเสียใจถึงขีดสุดแล้ว มันเป็นธรรมดาที่จะต้องตัดใจ
เพื่อหยุดการเสียใจที่มันไม่สิ้นสุดนี้ซักที
เราก็เป็นคนๆหนึ่ง ที่เห็นแก่ตัว และรักตัวเองมากกว่าใคร

เรามาตระหนักได้ว่า เราทำดีเท่าไหร่ ยังไงมันก็ไม่มีค่าอะไร
เราแฟร์ขนาดให้เวลาเค้าเพื่อทบทวนตัวเองถึง 2 อาทิตย์
กลับพบว่าเค้ากำลังสนิทกับอีกคนมากขึ้น
จริงๆเราไม่ได้หึง ไม่ได้หวงเค้าอะไรขนาดนั้น
เค้าก็เป็นคน มีชีวิตเป็นของตัวเอง อยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น
มันแค่เสียความรู้สึก ที่เค้าใช้เวลาที่เราให้ไป...เพื่อไปคุยกับอีกคนนึง
โดยที่ทิ้งเราไว้ข้างหลัง เราจะเป็นยังไง เราจะไปไหนกับใคร
เค้าไม่เคยแคร์ เราจะไม่สบาย จะเป็นจะตายยังไง ไม่เคยเป็นห่วง
เราเคยคิดว่า เดี๋ยวทุกอย่างมันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม
โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า ความเสียใจที่เกิดขึ้น มันมากเกินไป
มากจนไปทำลายความรู้สึกดีๆที่เรามีให้เค้าจนหมด
หัวใจเรามันด้านชาไปแล้วแหละ
ถามเราว่าเสียดายมั๊ย...เสียดายนะ
เสียดายเวลา 1 อาทิตย์ที่ผ่านมาที่เราเสียไปโดยไม่เกิดประโยชน์
น้ำหนักเราลด เรากินข้าวไม่ลง..กินไม่ลงจริงๆ ไม่ว่าจะหิวแค่ไหน
กินได้แค่คำสองคำ แล้วก็อยากจะอาเจียณ
มันเพื่อใครหรอ? เราทำร้ายตัวเราเองเพื่อคนอื่นทำไม
ทำไมเราไม่รักตัวเองให้มากกว่านี้
ทำไมเราต้องไปเสียใจให้กับคนที่เค้าทำให้เราเสียใจ

เราเคยคิดว่าเราไม่ได้เข้มแข็ง แต่เราคิดผิดอีกครั้ง...
เราเข้มแข็งได้มากกว่านี้อีกมาก
ที่เราไม่เสียใจตอนนี้ อาจจะเป็นเพราะเราไม่รู้สึกอะไรแล้ว
มันว่างเปล่าจริงๆ ข้างในเนี่ย
ถึงเธอจะพยายามง้อเรายังไง ง้อเราแค่ไหน
มันก็สายไปแล้วล่ะ เราไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว
มันเรียกความรู้สึกดีๆให้กลับมาไม่ได้แล้ว
เธอทำตัวเธอเองนะ เธอทำให้เราเสียความรู้สึกมากขนาดนี้
เธอทำให้ความไว้ใจ ความเชื่อมั่น ความรู้สึกดีๆ หายไปทั้งหมด
ภายในเวลาเพียงแค่ 1 อาทิตย์...