agenda de pluie*

กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กผู้หญิงคนนึงอาศัยอยู่กับพ่อแม่และน้อง
ชีวิตทุกวันผ่านไปอย่างสุขสบาย ถึงแม้ว่าพ่อกับแม่จะไม่ค่อยมีเวลา
แต่เธอก็มีความสุขได้โดยที่ไม่ได้เดือดร้อนอะไร
เธอมีญาติๆอีกหลายคนที่เติมเต็มความอบอุ่นให้แก่เธอ
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่เลย
มันก็มีบางอย่างนะ ที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ตลอดเวลา

วันเวลาผ่านไป เด็กน้อยเข้าโรงเรียนอนุบาล สอบได้คะแนนดี
แล้วเอามาอวดพ่อกับแม่ และด้วยความที่อยากให้พ่อและแม่ภูมิใจ
เด็กน้อยคนนั้นจึงตั้งใจเรียนมาตลอด หวัง...ที่จะให้พ่อกับแม่ดีใจ
เพื่อตอบแทน ที่พ่อแม่ทำงานหนัก และเพื่อบอกว่า "ไม่ต้องห่วงหนูนะ"
จนเวลาล่วงเลยไป ตอนนี้ เด็กน้อยกำลังเติบโตเป็นผู้ใหญ่
แต่ก็ยังเป็นดักแด้ ที่กำลังรอคอยวันที่จะลอกคราบ เพื่อเติบใหญ่
เกิดเป็นผีเสื้อตัวใหม่ที่สีสันสวยงาม ออกโบยบินไปในท้องฟ้า
เด็กน้อย...ไม่สิ...เธอ...กำลังรอวันนั้นอยู่

ชีวิตคือการเรียนรู้ เธอรู้ดี...ไม่มีอะไรที่จะได้มาง่ายๆ โดยปราศจากอุปสรรค
ปัญหาที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเธอ ต่างก็มีรูปแบบหลากหลาย แตกต่างกันไป
มันทำให้เธอค่อยๆเรียนรู้ชีวิตจริงทีละเล็กทีละน้อย ค่อยๆสะสมกันไป
เมื่อเจอกับปัญหามากๆ เธอก็รู้สึกท้อ และเหนื่อยใจ เธอต้องการที่พักพิง
ในขณะเดียวกัน เธอก็ต้องการทำตัวเข้มแข็ง เพื่อเป็นที่พักพิงให้กับคนอื่นๆด้วย
เธอต้องการให้คนอื่นยอมรับว่า เธอสามารถพึ่งพาได้

แน่นอนว่า นิสัยของเธอ ย่อมไม่ต้องการที่จะให้ใครเห็นความอ่อนแอ
เมื่อเธออยากร้องไห้ เธอจะไม่ฟูมฟาย เธอเลือกที่จะร้องไห้เงียบๆคนเดียว
เมื่อเธออยากอ่อนแอ คนคนเดียวที่เห็น คนคนเดียวที่รับรู้ คือ ตัวเธอเอง
มันทำให้คนอื่นมองว่า เธอเป็นคนเข้มแข็ง และสามารถพึ่งพาได้
แต่ใครเล่าจะรู้ ว่ามันก็แค่เปลือกนอก ที่คอยหุ้มห่อดักแด้ภายในเอาไว้
ดักแด้ที่เปราะบางราวกับแก้ว เป็นของมีค่าที่ไม่เคยมีใครเห็นหรือสัมผัส

รอยร้าวที่เปลือกนอกเริ่มกระเทาะแรงขึ้นๆทุกครั้งที่เจอกับปัญหา
พูดได้ว่า เพราะปัญหา บีบคั้นให้เธอต้องเรียนรู้ชีวิตเร็วขึ้น มากขึ้น

ชีวิตไม่ใช่สิ่งสวยหรู อนาคตไม่ได้อยู่ใกล้แค่เอื้อม ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ
ยิ่งโลกเจริญเท่าไหร่ จิตใจคนเราก็ยิ่งต่ำลงแค่นั้น ทุกอย่าง เพื่อ "ตัวเอง"
ผู้ที่เข้มแข็งกว่า จึงจะอยู่รอด
เธอจึงเรียนรู้ได้ว่า ถ้าต้องการอยู่รอด เธอจะต้องรู้ให้มากที่สุด
รู้ทั้งเบื้องหน้า รู้ทั้งเบื้องหลัง ต้องเรียนรู้ เพื่อที่จะไม่ถูกใครเอาเปรียบ
เธอเห็นปัญหามามาก เธอไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีก
ไม่ว่าจะกับใคร ที่ไหน หรือเมื่อไหร่ก็ตาม...

สิ่งที่เด็กผู้หญิงต้องการ ไม่มีอะไรมาก ไม่ได้ต้องการให้หมดปัญหา
เพียงแต่เธอ...ต้องการคนที่คอยปลอบโยน...คนที่คอยใส่ใจ...
คนที่มองเห็นดักแด้อย่างเธอเป็นของมีค่า....
และเธอคิดว่า เธอเองก็หาคนคนนั้นเจอแล้วเช่นกัน..
ถึงแม้จะไม่ใช่คนที่ดีที่สุด เพียงแค่เป็นคนที่เธออยู่ด้วยแล้วสบายใจ
คนคนนั้นก็เป็นคนที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้ว....เพียงพอแล้ว

จนถึงทุกวันนี้ เธอคนนั้น ก็ยังอาศัยอยู่กับพ่อแม่อย่างมีความสุข
ถึงจะมีเรื่องไม่เข้าใจกัน ทะเลาะกัน แต่ทุกปัญหาก็ผ่านไปด้วยดี
และเธอคนนั้น ก็กำลังภาวนาอยู่ ด้วยหวังว่าจะฟันฝ่าปัญหาไปได้ด้วยดี

นิทานเรื่องนี้ อาจจะจบลงด้วยความสุข หรือ ความเศร้า
ไม่มีใครรู้ได้ ยกเว้นตัวของเธอเอง

อืม...เค้าเรียกว่าอะไรนะ... "นิทานชีวิต"....