agenda de pluie*

อืม...ในที่สุดก็รู้อะไรเกี่ยวกับความสับสนของตัวเอง
ไม่สบายใจ คิดมากมาตลอดวัน...ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจริงๆตัวเองต้องการอะไรกันแน่

ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปแล้วล่ะ...
คนเราน่ะนะ พอมีแฟนก็เหมือนมีคนมาเติมเต็มตรงที่มันขาดหายไป
แต่พอเลิกกัน...มันก็เป็นธรรมดาที่มันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม
ก็แค่ชิ้นส่วนขาดหายไปบางส่วน....
คงไม่แปลกถ้ารู้สึกโหวงๆ... ก็หายไปตั้งครึ่งนึงนี่นา
แต่ก็ไม่เป็นไร ก็ไอ้ครึ่งที่เหลืออยู่นี่ล่ะ อยู่มาได้ตั้ง 10 กว่าปี
ก็แค่ทำตัวให้ชินอีกนิดๆหน่อยๆ ชั้นก็อยู่ได้เหมือนเดิมละ

ก็ถ้าคิดได้ ก็จะไม่เดือดร้อน ไม่เศร้า ไม่เหงา ไม่ปวดใจ
ตอนนี้ก็ทำตัวให้ชินกับอิสระที่ได้มาซะ
เหมือนนกที่ขังอยู่ในกรงมานาน อยู่ๆถูกปล่อยให้ออกมาบินเองนอกกรง
ก็ไม่ชินเท่านั้นเอง....ก็ท้องฟ้ามันกว้างใหญ่กว่าโลกที่มันเคยอยู่จะตายนี่นา

แต่ก็ยังไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง...ทำไมเราต้องใจเต้นทุกครั้งที่นึกถึงด้วยนะ
(ตอนนี้ก็เป็น) ใครเคยเป็นมั่งง่า... ไม่เข้าใจจริงๆ